Netwerken

Het is in mijn geval een kleine utopie om te denken dat ik ooit een ster ga worden in netwerken. Ik droom graag, maar de realiteit is dat ik er vrij weinig van bak op netwerkborrels. Zet mij op een feestje met wildvreemden en binnen een paar minuten heb ik de meest boeiende en leuke gesprekken met mensen die ik tot dan toe nooit eerder gezien had. Maar als er iets van afhangt, wordt het een andere kwestie. Vol bewondering kijk ik op zulke borrels om me heen. Glaasje mousserende wijn nonchalant in de hand, tactische glimlach, maatpak of designjurkje aan, bedenkelijk kijken wanneer dat van je verwacht wordt, niet lachen wanneer dit niet van je verlangd wordt en ga zo maar even door. Het is natuurlijk stiekem een beetje een poppenkast. Maar dat moet je vooral niet toegeven of hardop zeggen. Want dan verpest je het feestje en kun je het wat je zakelijke belangen betreft ook meteen vergeten. Het is veel verstandiger om te zeggen dat bijvoorbeeld de entourage geweldig is (nee, niet ‘goed’ maar ‘gewèldig’), dat de culinaire hapjes zinnenstrelend zijn, dat het concept briljant is en dat de lancering van een of ander nieuw apparaat meesterlijk is. Ook al meen je er niets van. Bovenal is het bij zo’n formaliteit toch vooral de bedoeling jezelf van je beste kant te laten zien. Een soort Facebook profiel, maar dan in het echte leven. En ik denk dat het daar bij mij misgaat. Er is vast wel iets veel interessanter gaande dan mijn gezwets over een ‘goedlopende schoonheidssalon’ en een ‘florerende journalistieke carrière’. En ik ben de laatste die zegt dat een bepaald iets beeldschoon is terwijl ik het in werkelijkheid foeilelijk vind.

Het eigenaardige van dit alles is dat ik op een informele fuif natuurlijk ook af en toe over mijn werk praat. Vol enthousiasme! Eigenlijk doe ik dan niet zoveel anders dan zwetsen over mijn ambities. Alleen met het verschil dat ik tegen een nerd uit de ICT-wereld praat en hij inmiddels zoveel biertjes achter de kiezen heeft dat zijn bril er scheef van is gaan staan. Met andere woorden: hij heeft er geen belangen bij dat ik erover vertel en ik ook niet. Geen druk, geen verplichting, geen vervolg. Misschien moet ik me de volgende keer bij zakelijk borrelen gewoon inbeelden dat die nerd voor me staat. Dat zou zomaar, geheel onverwachts, tot iets moois kunnen leiden. Op werkgebied welteverstaan. Uiteindelijk denk ik dat je best een vleugje mag overdrijven, maar dat je vooral dicht bij jezelf moet blijven. In mijn opinie blijft je verhaal op deze manier geloofwaardig en echt. En als je dan ook nog een gezonde dosis zelfvertrouwen uitstraalt, heb je vast zo dat balletje aan het rollen of in ieder geval een mooi gesprek gehad. Bij de eerstvolgende borrel ga ik ervoor. Ná het nuttigen van een paar (flinke) glaasjes champagne