Dankbare doelgroep

Zo’n negen jaar werk ik als schoonheidsspecialiste in mijn eigen schoonheidssalon (direct na mijn opleiding gestart) en zo nu en dan bij een dagverzorging voor somatische en psychogeriatrische patiënten. De afwisseling tussen jonge en kwieke mensen en ouderen met een aandoening maakt dit vak voor mij uniek en waardevol. Het werken bij de oudere doelgroep begon ooit als volgt. Een activiteitenbegeleidster van een verzorgingshuis vroeg mij -ik was net schoonheidsspecialiste- mee te werken aan een beautyweek voor oudjes. Leek me een leuk en spannend plan! Op het moment suprême schuifelde de eerste dame op leeftijd binnen. Nog wat onwennig startte ik de gezichtsbehandeling, die voornamelijk gericht was op ontspanning en niet zozeer op huidverbetering. Het draaide die week ten slotte vooral om persoonlijke aandacht en verwennerij. De mevrouw ontspande volledig en was na afloop tevreden en dankbaar. De eerste moedigde in haar enthousiasme de tweede aan en zo ging het maar door. Ze genoten met volle teugen, ikzelf minstens zoveel! Het plan was nu al meer dan geslaagd. Eén voor één liepen ze als herboren de kamer uit. Ik merkte al gauw hoeveel voldoening het gaf om deze doelgroep te behandelen!

Toch was er een dame die er he-le-maal niet op zat te wachten. Naar eigen zeggen was ze ‘een ouwe tang die niet meer versierd hoefde te worden’. Mopperend nam ze plaats en zei: “Mot dit nou, al dat gefriemel aan mijn gezicht? Zonder te overleggen zetten jullie me in deze stoel, terwijl ik dit echt niet wil!” Met tegenzin iets ondergaan werkt niet, dus vroeg ik haar of ze dan misschien gemasseerd wilde worden. Ze stemde er met moeite mee in. Ik was nog maar net begonnen en deze zojuist klagende dame lag met haar mond wagenwijd open te snurken en te genieten! Haar hele houding ten opzichte van mij veranderde. Na de behandeling keek ze me verwonderlijk aan en zei met een stem waarvan ik kippenvel kreeg: “Schitterend, práchtig. Mens, ik vermaak me hier!” Niets meer herkende ik in haar van de vrouw die binnenkwam. Een mooi moment dat ik niet meer vergeet. Sterker nog, die dag besefte ik wat een schoonheidsbehandeling teweeg kan brengen bij mensen, jong óf oud. Aan de buitenkant, maar onwaarschijnlijk ook aan de binnenkant. In die negen jaar heb ik naast het schoonheidsvak de studie journalistiek afgerond. Ook een bijzonder interessant vak, maar op de een of andere manier heb ik de beautywereld nooit los kunnen laten. De dynamische, inspirerende, hartverwarmende momenten die zoveel voldoening blijven geven, leg ik graag vast. En zo is een ideale combinatie ontstaan van het uitoefenen van het vak en er met alle liefde iets over neerkrabbelen. Men zegt wel eens dat een journalist stof zoekt om te schrijven. Ik hóef niet te zoeken; de verhalen dienen zich vanzelf aan!