Privacy

Het is bijna niet voor te stellen, maar ik heb eens een gezichtsbehandeling gegeven terwijl er op datzelfde moment in dezelfde kamer een mevrouw ‘de grote boodschap’ aan het doen was. Dit klinkt absurd; dat wás het ook!

Op regelmatige basis behandelde ik een dame op leeftijd in een verzorgingshuis. De eerste jaren in een speciaal hiervoor ingerichte ruimte, de jaren erna in haar eigen kamer. Tót die ene keer dat ze tijdelijk geen eigen kamer had, maar deze moest delen met andere ouderen. In het bed tegenover haar riep een dementerende mevrouw herhaaldelijk en verward: ‘Kan iemand mij helpen?’ Niemand reageerde, terwijl er toch geregeld een verzorgster langsliep. Ik veronderstelde dat deze mevrouw dit blijkbaar de gehele dag uitkraamde. ‘Help me nou. Hallooooo, ik moet hoor. Ik doe het in mijn broek.’ Ik vroeg aan mijn klant of ze zich er niet teveel aan stoorde. Maar ze was blij afleiding te hebben. De dame trok echter steeds dringender de aandacht. Eén van de verzorgsters gaf toe aan haar smekende verzoek en installeerde haar in een soort ‘plasrolstoel’. Een rolstoel met, zo ik begreep, een gat in het zitvlak. Niet veel later hoorden we haar mompelen dat het verkeerd ging. ‘Ik plas ernaast hoor. Ik voel het zo langs mijn benen lopen. Help.’ En inderdaad, er vormde zich een plasje op de betonnen vloer. Ik begon het een beetje sneu te vinden en probeerde me te blijven focussen op de gezichtsbehandeling. De verpleegster dweilde de vloer en zei terloops dat ze toch een algehele wasbeurt nodig had. Dat ritueel vond plaats direct naast het bed van mijn klant. De zuster trok het gordijn tussen haar en ons dicht. Een beetje privacy – voor beide partijen – was bepaald op z’n plaats. Terwijl de zuster de bejaarde vrouw in de rolstoel aan het wassen was, riep ze weerzinwekkend dat ze het niet alleen bij plassen kon laten en ‘het niet meer hield’. De vrouw in witte jas antwoordde dat ze het rustig mocht laten gaan, omdat er een teiltje onder haar stoel stond. Dus terwijl mijn klant onder mijn masserende handen probeerde te ontspannen, ging mevrouw op anderhalve meter afstand een partijtje ongegeneerd haar behoefte doen. Ik verbaasde me over de onmenselijkheid van dit tafereel. Mochten ze dan niet één klein momentje voor zichzelf hebben? De lucht die onder haar rolstoel vandaan kwam, viel niet te rijmen met de heerlijk geurende aroma’s die normaal gesproken de behandelkamer vernevelen. Nadat ze gewassen was, opende de verzorgster het gordijn. Ik keek recht in het goed gevulde zinken emmertje. Het werd ‘zo lang’ even op de kleine vuilnisbak onder de wastafel gezet, terwijl de verpleegster haar naar de gemeenschappelijke ruimte rolde. Ik beëindigde de behandeling en zag dat mijn klant lichtelijk beteuterd voor zich uit staarde. Ik beloofde haar dat ik de volgende keer een aparte kamer zou regelen. Liever hoopte ik dat deze mensonterende situaties in de toekomst niet meer zouden voorkomen. Tot die tijd was mijn aandeel om haar eens in de vier weken anderhalf uur te onttrekken aan de harde werkelijkheid.

Over de grens

Als schoonheidsspecialiste vind ik het waardevol om zo nu en dan te ervaren hoe anderen uit het vak te werk gaan. Om inspiratie op te doen, scherp en kritisch te blijven en om de nieuwste ontwikkelingen op de voet te volgen. Van elke behandeling die ik onderga, leer ik. In positieve en negatieve zin. Soms kom ik tot de heldere ontdekking dat ik het zó nooit zou doen.

Als ik reis bezoek ik in het land van bestemming vaak schoonheidsinstituten. Een andere cultuur en levenswijze brengen ook andere technieken en behandelmethoden met zich mee. Ik heb in de afgelopen jaren vakkundige mensen ontmoet die het vak begrijpen. Toch onthoud je meestal niet die heerlijke massages, maar juist die behandelingen die intens slecht of apart waren!

Zo vond ik de masseuse in Indonesië wel erg heldhaftig mijn ledematen masseren. Het woord ‘au’ was blijkbaar niet zo universeel als ik op dat moment hoopte. De Balinese dame vertrok geen spier (ik wel!) en ging stug door waarmee ze bezig was. In Afrika gaf een Keniaanse mevrouw mij ongegeneerd een borstmassage. In een hammam in Turkije was ontspanning ver te zoeken tussen witte toeristen en verhitte Turkse mannen die luidruchtig met elkaar communiceerden. Wat ik vorig jaar in Mexico meemaakte, spande echter de kroon. Ik was toe aan een ontspannende massage. In een schoonheidssalon leidde een verzorgde vrouw met een kenauachtige uitstraling en lange, blauw gelakte nagels mij naar een nogal afstotend kamertje. Rechts een plank vol met vettige potjes en smoezelige kleding. Links een aftandse massagetafel met een laken vol vlekken. Daartussen een ven die piepend heen en weer draaide. Ellendig vroeg ik me af wat mijn beste smoes zou zijn om rechtsomkeer te maken. Als reiziger (en als journalist) ga je niets uit de weg en is de gebaande weg soms saai om af te leggen, dus vermande ik me. Ik nam argwanend plaats op de ongewassen lakens en vroeg me af wie mij hier het komende uur zou gaan masseren? Al wist ik beter, mijn fantasie sloeg enigszins op hol. Een mooie Mexicaanse latino? Een professionele masseur met gouden handen? Ik voelde een teleurstelling opkomen toen de kenau zelf terugkwam. Na tien seconden was me compleet duidelijk dat dit de meest memorabele massage ooit ging worden, in de slechte zin van het woord. Ze had werkelijk geen idee waarmee ze bezig was. Mijn hele lichaam verkrampte onder haar stevige handen tegen wie ik geen ‘nee’ durfde te zeggen. De ven piepte op de achtergrond en ik had zo graag mee willen piepen. Het ergste kwam nog. Ze pakte een goedkoop apparaat en masseerde er mijn rug mee. Omdat ik er inmiddels volledig van uitging dat zij geen gebruik maakte van een gedegen reinigingsapparaat, kreeg ik visioenen van klanten met open acne of een enorme zweetproductie. Toen ze met het zoemende apparaat richting mijn voeten ging, vond ik het écht niet leuk meer. Wie zegt dat het vorige ‘slachtoffer’ geen schimmelvoeten had! Gelukkig beëindigde ze de massage kort erna. In mijn hotelkamer heb ik me een uur lang grondig onder de douche gewassen! Ik liet me op het bed vallen waar uiteindelijk een klein glimlachje verscheen. Soms ontdek je dus hoe je het zelf nooit zou doen! 

Netwerken

Het is in mijn geval een kleine utopie om te denken dat ik ooit een ster ga worden in netwerken. Ik droom graag, maar de realiteit is dat ik er vrij weinig van bak op netwerkborrels. Zet mij op een feestje met wildvreemden en binnen een paar minuten heb ik de meest boeiende en leuke gesprekken met mensen die ik tot dan toe nooit eerder gezien had. Maar als er iets van afhangt, wordt het een andere kwestie. Vol bewondering kijk ik op zulke borrels om me heen. Glaasje mousserende wijn nonchalant in de hand, tactische glimlach, maatpak of designjurkje aan, bedenkelijk kijken wanneer dat van je verwacht wordt, niet lachen wanneer dit niet van je verlangd wordt en ga zo maar even door. Het is natuurlijk stiekem een beetje een poppenkast. Maar dat moet je vooral niet toegeven of hardop zeggen. Want dan verpest je het feestje en kun je het wat je zakelijke belangen betreft ook meteen vergeten. Het is veel verstandiger om te zeggen dat bijvoorbeeld de entourage geweldig is (nee, niet ‘goed’ maar ‘gewèldig’), dat de culinaire hapjes zinnenstrelend zijn, dat het concept briljant is en dat de lancering van een of ander nieuw apparaat meesterlijk is. Ook al meen je er niets van. Bovenal is het bij zo’n formaliteit toch vooral de bedoeling jezelf van je beste kant te laten zien. Een soort Facebook profiel, maar dan in het echte leven. En ik denk dat het daar bij mij misgaat. Er is vast wel iets veel interessanter gaande dan mijn gezwets over een ‘goedlopende schoonheidssalon’ en een ‘florerende journalistieke carrière’. En ik ben de laatste die zegt dat een bepaald iets beeldschoon is terwijl ik het in werkelijkheid foeilelijk vind.

Het eigenaardige van dit alles is dat ik op een informele fuif natuurlijk ook af en toe over mijn werk praat. Vol enthousiasme! Eigenlijk doe ik dan niet zoveel anders dan zwetsen over mijn ambities. Alleen met het verschil dat ik tegen een nerd uit de ICT-wereld praat en hij inmiddels zoveel biertjes achter de kiezen heeft dat zijn bril er scheef van is gaan staan. Met andere woorden: hij heeft er geen belangen bij dat ik erover vertel en ik ook niet. Geen druk, geen verplichting, geen vervolg. Misschien moet ik me de volgende keer bij zakelijk borrelen gewoon inbeelden dat die nerd voor me staat. Dat zou zomaar, geheel onverwachts, tot iets moois kunnen leiden. Op werkgebied welteverstaan. Uiteindelijk denk ik dat je best een vleugje mag overdrijven, maar dat je vooral dicht bij jezelf moet blijven. In mijn opinie blijft je verhaal op deze manier geloofwaardig en echt. En als je dan ook nog een gezonde dosis zelfvertrouwen uitstraalt, heb je vast zo dat balletje aan het rollen of in ieder geval een mooi gesprek gehad. Bij de eerstvolgende borrel ga ik ervoor. Ná het nuttigen van een paar (flinke) glaasjes champagne

Dankbare doelgroep

Zo’n negen jaar werk ik als schoonheidsspecialiste in mijn eigen schoonheidssalon (direct na mijn opleiding gestart) en zo nu en dan bij een dagverzorging voor somatische en psychogeriatrische patiënten. De afwisseling tussen jonge en kwieke mensen en ouderen met een aandoening maakt dit vak voor mij uniek en waardevol. Het werken bij de oudere doelgroep begon ooit als volgt. Een activiteitenbegeleidster van een verzorgingshuis vroeg mij -ik was net schoonheidsspecialiste- mee te werken aan een beautyweek voor oudjes. Leek me een leuk en spannend plan! Op het moment suprême schuifelde de eerste dame op leeftijd binnen. Nog wat onwennig startte ik de gezichtsbehandeling, die voornamelijk gericht was op ontspanning en niet zozeer op huidverbetering. Het draaide die week ten slotte vooral om persoonlijke aandacht en verwennerij. De mevrouw ontspande volledig en was na afloop tevreden en dankbaar. De eerste moedigde in haar enthousiasme de tweede aan en zo ging het maar door. Ze genoten met volle teugen, ikzelf minstens zoveel! Het plan was nu al meer dan geslaagd. Eén voor één liepen ze als herboren de kamer uit. Ik merkte al gauw hoeveel voldoening het gaf om deze doelgroep te behandelen!

Toch was er een dame die er he-le-maal niet op zat te wachten. Naar eigen zeggen was ze ‘een ouwe tang die niet meer versierd hoefde te worden’. Mopperend nam ze plaats en zei: “Mot dit nou, al dat gefriemel aan mijn gezicht? Zonder te overleggen zetten jullie me in deze stoel, terwijl ik dit echt niet wil!” Met tegenzin iets ondergaan werkt niet, dus vroeg ik haar of ze dan misschien gemasseerd wilde worden. Ze stemde er met moeite mee in. Ik was nog maar net begonnen en deze zojuist klagende dame lag met haar mond wagenwijd open te snurken en te genieten! Haar hele houding ten opzichte van mij veranderde. Na de behandeling keek ze me verwonderlijk aan en zei met een stem waarvan ik kippenvel kreeg: “Schitterend, práchtig. Mens, ik vermaak me hier!” Niets meer herkende ik in haar van de vrouw die binnenkwam. Een mooi moment dat ik niet meer vergeet. Sterker nog, die dag besefte ik wat een schoonheidsbehandeling teweeg kan brengen bij mensen, jong óf oud. Aan de buitenkant, maar onwaarschijnlijk ook aan de binnenkant. In die negen jaar heb ik naast het schoonheidsvak de studie journalistiek afgerond. Ook een bijzonder interessant vak, maar op de een of andere manier heb ik de beautywereld nooit los kunnen laten. De dynamische, inspirerende, hartverwarmende momenten die zoveel voldoening blijven geven, leg ik graag vast. En zo is een ideale combinatie ontstaan van het uitoefenen van het vak en er met alle liefde iets over neerkrabbelen. Men zegt wel eens dat een journalist stof zoekt om te schrijven. Ik hóef niet te zoeken; de verhalen dienen zich vanzelf aan!